Keep the spirit alive!

Tja, dat is alweer even geleden! Dus ik heb mezelf maar gedwongen om even de rust te nemen om weer achter het geduldige computerpapier te gaan zitten. Waar was ik gebleven…

…Dream BIG, aim high and live your DREAM! Mijn motto, die ik ondanks alle moeite, teleurstellingen en hobbels op de weg, blijf steunen en geloven. Dan maar op een andere manier of meer geduld en iets later. Ik ben me ervan bewust dat dit misschien wat negatief klinkt, maar zo nu en dan wordt onze moeite, het wachten en ons enthousiasme ook zeker beloond. Het is gewoon allemaal niet even gemakkelijk om ergens binnen te komen en een mogelijke samenwerking te stand te brengen. Dit geldt voor Botswana, waar de mensen niet allemaal even open en zeer voorzichtig en behoudend kunnen zijn of gewoon niet op zo’n blanke betweter zitten te wachten, maar ook voor de Nederlandse grotere organisaties, die allemaal ontwikkelingswerk doen in Zuidelijk Afrika (zoals Z-A, Mozambique, Zambia, Maliwi, Zimbabwe), maar Botswana lijken te vergeten of over te slaan. Alsof er wordt gedacht; “Dat derde wereldland daar hoor je of zie je toch niet zoveel van dus die zullen zichzelf wel redden” of; “Dat is niet zo interessant voor ons”.  Raar! Ik weet ook niet hoe het werkt, maar ik zie wel dat er genoeg te doen is hier en het lijkt erop dat de overheid ook aardig zijn best doet met gratis basisscholing, medische voorzieningen en het steunen van sociale en medische projecten, zoals; de aanpak van alcoholmisbruik, terugdringen van HIV/Aids en het stimuleren van sport. Maar zoals we ook op World Aids Day (1 dec. 2010)te horen hebben gekregen, lopen de cijfers van HIV/Aids besmettingen nog steeds op en is het aantal geinfecteerden onder jongeren, dubbel zo hoog bij de vrouwen als bij de mannen. Het blijkt niet alleen een kwestie van kennis en vaardigheden, maar het gaat met name om gedragsverandering! Toch is dit gemakkelijker gezegd dan gedaan in een land, waar het over het algemeen wel oke lijkt te gaan, de politiek betrokken is en minder corruptie (in vergelijking met andere ontwikkelingslanden) lijkt te zijn, maar waar de kansen op een beter of ander leven nog steeds minimaal zijn en mensen moe worden van het niks doen (geen studie/ geen baan). Daarbij is een fout van de overheid (naar mijn idee) dat ze teveel gratis verstrekken c.q. weggeven, waardoor de waarde van de diensten of producten er niet meer van ingezien wordt en de mensen lui en verwend lijken te worden. De bijkomende sociale problemen van ongeschoold of zelfs anaflabeet zijn, werkloosheid en drankmisbruik, maken mensen onwetend, afhankelijk en onverschillig. Dus met als gevolg; een lastige mentaliteit en een verkeerde houding en levensinstelling.

Ik mis de SPIRIT, de kracht, de levenslust en de eenheid/saamhorigheid (UNITY) bij de mensen! Ik zit toch wel in Afrika??, denk ik af en toe.

Maar desondanks, zie ik ook openingen en mensen waar wel degelijk een vlammetje van binnen wakkerd, die strijden voor een beter bestaan en alle kansen willen grijpen die er bestaan. Dat doet me goed! En mijn persoonlijke doel hier is om deze mensen een kleine aanmoediging, een zetje in de goede richting en mijn vertrouwen te geven, zodat dat kleine vlammetje in een groot vuur veranderd!

Op onze tocht van netwerken, kennismaken en informatie inwinnen over de omringende sociale (ontwikkelings)organisaties, zijn we al heel wat te weten gekomen, wijzer geworden en hebben we wat sleutelfiguren aan hun jasje getrokken. Of ze komen zelfs soms spontaan bij ons aankloppen!

Van de Youth and Sport Counsil Officers in Serowe, de voorzitter van de Village and Development Comittee in de gemeenschappen, de trainer van het lokale Eredivisie voetbalteam tot en met de Secretaris van het Central Region District Parlement van de overheid en zelfs de huidige President; Sr. Ian Khama! Met deze laatst genoemde heb ik even een blik van verstandhouding mogen wisselen (en bijna zijn hand geschut, maar ik durfde toch niet zo goed met al die brede bodyguarts om hem heen!). Tijdens deze bijzondere ontmoeting op Worlds Aids Day, kon ik mij gemakkelijk voordoen als fotografe van de zogenoemde; Dutch Press International, waardoor ik de kans kreeg om alle speeches, presentaties van rapporten, onderzoeksresultaten, theateroptredens en vooral het geleefde en karakteristieke hoofd van de presiedent, van zeer dichtbij te kunnen vastleggen. Zie de foto’s! Zoiets kan ook alleen maar in Afrika! Een mooie en unieke belevenis, waar we op de terugweg opnieuw onze auto noodgedwongen moesten achterlaten bij de garage, maar daarna konden instappen bij de Secretaris (eerder genoemd), die we al eerder hadden ontmoet en die net terug kwam van een lunch met de President. Zijn eerste vraag; Waar wij waren? Haa, dat hadden we dus net mooi even gemist, maar we houden het anders wel op een theetje met Ian binnenkort! Je weet maar nooit, toch?;) Wel werd ons een lift aangeboden en werden we nog uitgenodigd om mee naar zijn kantoor te komen voor een refreshment (Nou, die konden wel gebruiken met die killend hete zon!). In een heerlijk aircon gecoolde kantoorkamer, met enorme grote, relaxte stoelen en een blikje uit de fridge zagen we onze kans schoon om onze plannen kenbaar te maken. Het idee; Een community event met als hoofdactiviteit een voetbaltoernooi voor de jeugd om sport voor zowel jongens als meisjes in het algemeen te stimuleren en voetbal te promoten (wat al een behoorlijke hype is in Botswana> nu nog de juiste training!), maar omringd met nevenactiviteiten zoals; VCT-Service (Voluntary Counseling and Testing omtrent HIV/Aids) en jeugdtheater (drama en traditionele dans) om sociale problemen en het HIV/Aids probleem, nog meer onder de aandacht van de mensen te brengen en natuurlijk het promoten van onderwijs om de noodzaak van educatie te benadrukken! Sport staat op dit moment hoog op de agenda van het land om als middel te dienen bij het tegengaan van alle hierboven genoemde problemen. In de mission statement formuleert the Department of Sport and Recreation haar visie als volgt:
“We are committed to using sport as an agent for behavioral change in the realization of a healthy, productive, united and proud nation.”
De Secretaris gaat uitzoeken wie verantwoordelijk is voor sport en gezondheid in Serowe District en verzekerd ons dat hij een goed woordje voor ons zal doen. Wie weet!

Goed, we zijn de laatste weken dus druk bezig met netwerken om via sport hopelijk de mensen in de gemeenschappen te kunnen bereiken en met advies over HIV/Aids, alcoholmisbruik en promotie van educatie, invloed te kunnen uitoefenen. Helaas hebben we bericht van de Johan Cruijff Foundation dat ze geen buitenlandse aanvragen in behandeling nemen op dit moment. Ze focussen zich nu op het draaiende houden van Cruijff Courts in Nederland. Jammer, maar wie weet ooit iets voor in de toekomst. Maar we kijken verder naar eventuele samenwerking met andere organisaties zoals SCORE, Right to Play en KNVB World Coaches. Hun kennis en kunde zouden ze hier meer dan goed kunnen gebruiken en inzetten! Juist omdat de overheid (President) zo welwillend, redelijk benaderbaar lijkt/is en Ian ook nog super voetbalfanaat is. Dat is dus mooi meegenomen. Gelukkig hebben we een paar ingangen, maar of hier daadwerkelijk ook iets uitkomt is nog afwachten.

Verder hebben we ons geintroduceerd aan soortgelijke organisaties als ons (pre-) schoolproject of eventuele toekomstige samenwerkingspartners: voor-/basisscholen, lokaal (historisch/cultureel) museum, jeugdtheater, VCT-centrum (HIV/Aids preventie en support) en SOS Kinderdorpen Serowe. Erg leerzaam en interessant allemaal!
TIP: Voor iedereen die onze Stichting; The Dreams in Africa Foundation (= een kleinschalig particulier ontwikkelingsinitiatief, waar ik persoonlijk het meest in geloof wat betreft ontwikkelingshulp!) nog niet steunt en toch liever een groot en welbekende ontwikkelingsorganisatie zou willen steunen, dan promoot ik: SOS Kinderdorpen! Na 1 van de dorpen te hebben bezocht, een kritisch en open gesprek met de manager daar te hebben gevoerd en van binnen een kijkje te hebben genomen, was/ben ik zeer lovend over deze organisatie (NGO) en heb ik hier nog het meeste vertrouwen in binnen het hele circuit van grote ontwikkelingssamenwerkingorganisaties. Misschien is deze tip helemaal overbodig en steun je allang met een goed gevoel je eigen GOEDE DOEL! Daar ben ik blij om, want het is en blijft schrijnend om van dichtbij te zien en te ervaren hoe groot de verschillen zijn op deze wereld. Daar moeten/kunnen we met elkaar wat aan doen!! Dus steun jou goede doel!

Gelukkig kunnen we een klein verschil maken voor onze buurjongen (18) en buurmeisjes (21  en 24 jaar), die thuis en op straat omkomen van verveling en frustratie zonder school of werk. Ze komen vaak langs om even te kletsen, wat te eten of te drinken, te sporten (workout of naar de gym met Laurens of Yoga met mij), te tuinieren (peice-job= soort heidje voor karweitje) of een filmpje te kijken. We hebben het vaak over school, werk en onafhankelijkheid, want het zijn allen intelligente en getalenteerde jongeren die iets in zich hebben, maar alles staat of valt weer met geld! Frustrerend genoeg, kunnen we met name luisteren, aanmoedigen en meedenken. Daarna vertrekken ze weer, meestal richting de kerk; om te bidden voor wat extra kracht en geloof of gewoon omdat ze niks beters te doen hebben. Gelukkig zijn de lokale bars (Shebeens) geen optie voor de deze mentaal sterke jongeren met juiste opvoeding en een goed voorbeeld als moeder. Maar in veel andere gevallen kunnen hun leeftijdsgenoten, deze valkuil niet weerstaan met alle gevolgen van dien; alcoholmisbruik, seksueelmisbruik/-geweld tegen vrouwen, verspreiding van HIV/Aids, verkeersongevallen etc. De middelste van de drie is nu wel aan het werk in een lokaal eettentje met behulp van ons contact, maar 7 dagen achter elkaar werken, zonder eten (slechte of geen secundaire voorwaarden!) voor maar 600 Pula (+- 60 euro) p/m is ook geen pretje en eigenlijk schandalig! Maar ze heeft geen andere keus. Misschien is financiele adoptie via onze Stichting een idee? Dus degene die geinteresseerd is om rechtstreeks een jongere te ondersteunen en wil bijdrage aan zijn/haar ontwikkeling,  vul dan het aanmeldingsformulier in op onze site: www.dreamsinafrica.org onder het tabblad; financieel adoptieprogramma.

Verder hebben we het schooljaar 2010 goed afgesloten, met een uitje (teambuildingsdag) voor de staf en een viering (price-/reward giving) voor de ouders en kinderen. Rapporten uitgereikt en nu 6 weken zomervakantie. Ondertussen zijn we bezig met de voorbereidingen voor het nieuwe schoolprogramma; 2 playschools dus dat betekent 20 extra kinderen, dus ook extra materiaal, eten, drinken, kleren en schoenen enz. en een nieuw lesprogramma voor de help class (kinderen van de basisschool) met de focus op lezen, huiswerkbegeleiding, sport en individuele aandacht (voor degenen die extra ondersteuning nodig hebben).

Helaas moeten persoonlijke, praktische zaken niet vergeten worden, zoals de aanvraag van visum en werkvergunning. Wat hel is dat! We dachten namelijk redelijk voorbereid te zijn, nadat de vrijwilligers voor ons uitgebreid verslag hadden gedaan van wat je allemaal nodig had, maar helaas… de procedure wijzigt misschien wel om de week en geen officer die het precies weet. Arghh!  Elke dag vertellen ze je wat anders; “Nee, we hebben een nieuwe procedure, je moet dit formulier invullen en dit medische rapport, maar eerst moet je een werkvergunning aanvragen, maar die zijn er nu niet. Kom morgen maar terug.” De volgende dag bij labour; “ Hebben ze jullie de lijst met criteria niet gegeven? Hier, kom maar terug als je alles hebt”. Bij de politie om onze paspoortkopieen en diploma te certificeren; “Nee, we kunnen dat niet doen zonder officieel diploma”. Terug bij het Department of Immigration; “De computer loopt vast dus kom morgen maar terug”. Na alles te hebben gedaan waar ze om hebben gevraagd, inclusief vingerafdrukken en een eed te hebben afgelegd dat alles na waarheid is ingevuld, moeten we dik betalen. Stelletje afzetters! Als we vragen wanneer we het kunnen komen ophalen, worden gemakkelijk de schouders op gehaald. Het kan 1 maand duren of 2 of 3 misschien. En als ons visum verdomme al eerder verloopt wat dan?? “Dan kun je gewoon komen om het te verlengen.” Aaahhhh, daar hadden we eerder al om gevraagd maar dat was absoluut niet mogelijk. Na betaling ineens dus WEL! K@$%$#%%@#$*!&@^#&!T…….What ever!

In onze vrije tijd, worden we op allerlei bruiloften uitgenodigd van zowel bekenden als onbekenden. Grappig, leuk en vermoeiend tegelijkertijd! Of liggen we in het zwembad, doen we de (hand)was, gaan we braaien of motorcrossen in the bush, of een varken slachten op de boerderij etc. Allemaal zo slecht nog niet, maar soms willen we hier ook wel even weg dus dan pakken we de bus (onze auto is helaas te oud en onbetrouwbaar voor afstanden verder dan 10 km.) naar een dorp/stad verderop. Palapye of Francistown. Helaas is het verschil met Serowe niet zo groot, alleen misschien net wat meer winkels en ‘chinees shops’. Toch was de 3 uur durende, zwetende  busrit naar Francistown en weer terug, de moeite waard. Met een lokaal feestje tussen alleen zwarten, omringd met bars, club en op een groot parkeerterrein met R&B, Rap en lokale muziek uit alle hoeken en gaten en dikke speakers. Deed ons goed zo’n echte lokale party, in plaats van het dronken barhangen van de doorsnee blanke Motswaan/Batswaan (= inwoner van Botswana) in Serowe!

Lieve mensen, ondanks het weer boeiende leven hier in Afrika, mis ik jullie; mijn mensen, vrienden en familie, vaak genoeg of soms eigenlijk teveel! Konden jullie maar even langs komen of gewoon ook hier komen wonen. Dat zal het nog veel beter en gezelliger maken…Gelukkig kan ik mijn paps en mams weer heel snel in mijn armen sluiten!

Maak er (ook zonder mij) allemaal gezellige feestdagen van. Ik denk aan jullie. Fijne Kerstdagen en een gelukkig, gezond en inspirerend nieuw jaar gewenst!!! Tot in 2011….

Liefs uit het hete Serowe (Botswana),

XXXX Noor

This entry was posted in 2010. Bookmark the permalink.

Comments are closed.